Gerard z Wrocławia, dominikanin z w. XIII. Studiował w Paryżu i tam zapewne wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego. Przysłany w r. 1225 do Krakowa, został przeorem klasztoru św. Trójcy na miejsce Jacka Odrowąża, który udał się zakładać klasztory w innych miejscowościach. W r. 1226 ochrzcił Bolesława (Wstydliwego). Gdy w r. 1228 zostały utworzone cztery nowe prowincje zakonu, G-da mianowano pierwszym prowincjałem polskiej prowincji i na tym urzędzie pozostał do r. 1232. Wraz z Jackiem Odrowążem i Marcinem z Sandomierza wziął udział jako definitor w capitulum generalissimum w Paryżu w r. 1236, po czym już żadnej o nim nie ma wzmianki w źródłach historycznych.
Bzowski w w. XVI chciał w nim widzieć pierwszego biskupa ruskiego tego samego imienia i Wojciechowski T. w swych «Szkicach z w. XI» przychylił się mimochodem do tego mniemania. W samej rzeczy Grzegorz IX polecił w r. 1232 prowincjałowi dominikanów zbadać, jakie są możliwości założenia biskupstwa na Rusi i w tymże lub też następnym roku został dla niej konsekrowany biskupem imieniem Gerard. Już jednak Abraham zwrócił uwagę, że w źródłach w. XIII figuruje on jako cysters, natomiast nekrologi dominikańskie, krakowski i lwowski, G-a z Wrocławia nie nazywają biskupem. Dodajmy, że gdyby nim został wnet po złożeniu urzędu prowincjała, nie byłby mógł brać udziału jako definitor w kapitule paryskiej r. 1236.
Nie sposób przeto identyfikować go z G-em, pierwszym biskupem misyjnym dla Rusi.
Długosz, Lib. Ben., III, 450; tenże, Hist. Pol., II, 221; Abraham, Powstanie organizacji Kościoła łacińskiego na Rusi, Lw. 1904 I, 109; Wojciechowski T., Szkice historyczne jedenastego wieku, wyd. 2, W. 1925, 29. Woroniecki J., Św. Jacek Odrowąż, (Katowice, 1947).
O. Jacek Woroniecki O. P.